garip bir ruh hali içöerisindeyim.... içimde volkanlar patlıyor lavları akıyor bir yerlerime. ama akan kısımları canımı yakıcagı halde dahada hissizleştiriyor beni... şöyle deli gibi uyuyup bir yıl falan uyanmayasım var. ama öyle olmuyor hiçbir şey demi kaçmak bir çözüm değil :d gerçeklerle yüzlesmekte çok sıkıcı. durmadan salak salak gülüyorum çevreme. amannn duzelir boşver canını sıkma diyenlere düzelicek tabi. düzelmese de hayatın sonu değil ya diye cevaplar vererek hem kedimi iyi hissettiriyorum.ş hem de çevremedekileri yıkılmadım ayaktayım izlenimi veriyorum.
yıkıldım mı peki ? ufff hayır tabikide yani insanlar nelerle uğraşıyor. ne sorunları var onlar yıkılmazken benim böyle bir hakkım var mı diye düşünmeden edemiyorum.

can sıkıntısından nelere sarıcagımı şaşırdım. bir ara üniversitelilerin bulundugu bir sosyal paylasım platformunda saatlerimi harcıyordum. öyle saçma saçma konsuodum milletle işte... ordan bir çocuk sarmıstı bana. duygusal anlamda bir şey hissedebilceğim biri değildi. ben o eçıdan hiç yaklasmıodum zaten. ilk basta cocuk beni koca delisi sanmasın die. arakadasça derdimi anlattım. durmadan kur yapmasına karşın  ben hep öyle düşünme böyle birşey olucagnı dusunmuyorum fln dedim. çünkü bana uymuyordu. ama bir gun bana dönüp senin içinde bir şeyler var sıkıntılar. ben hepsini kaldırabılırm paylaş benimle senin bütün dertlerini almak istiyorum bırak onlar bende kalsın dedğinde bana kendimi iyi hissetirmişti o kadar. sonra konustugum süre içerisinde cocuk sara hastası fln oldugunu öğrendi üzüldüm. bir muddette ondan konustum çocukla öyle havadan sudan. en son bir şeyler dürttü beni baktım cocuk cok ustume dusuo. olmaz dedim bizim arkadaslıgımızda olmaz yazmıyorum artık sana bir şey. aradan bir ıkı ay fln gecti heralde cocuk bugun mail yazmıs. cok uzuluyorum bana mail atmadıgın için fln demiş. ben de uzulme. arakadas bile olamadık senin dusuncelerinle benimkiler apayrı böylesi en iyisi dedim gönderdim. o da seninle suan gerçekten arakadas olmak sitiyorum önceleri duygularım farklıydı ama sen mukkemel bir dost olucak insansın. üstelik ben evliyim die mail göndermiş
kan beynime sıcradı. asla ona bir şey hissetmiyorum. ama bu dünyadaki pislikleri böyle gün yüzünde görünce kendimi acayip kötü hissediyorum. kimsenin kimseye sadakati kalmadıgı düşüncesi beni yiyip bitiriyor...

yazıyı okur okumaz cocugun karısı aklıma geldi. hiçbirşeyden habersiz normal hayatına devam eden bir kadındır muhtemeln . kocasıda buldugu her platformda kadın götürmeye calısan bir mahlukat.

suan hayatımın içinde teşkil eden en küçük sorun dahi değil bu durum ama bugun yasayınca paylaşmak istedim. her şey birbiriyle bağlantılı çünkü. insanlar kötü. yasananlar kötü. babama bile ne kadar güvenebilceğim konusunda sorunlar yaşıyorum. çünkü durmadan bana yalanlar söylüyor. işle ilgili özel hayatıyla ilgili. ve ben onun yalanlarını yakaladıkça her şeyden soguyorum tekrar. abimle bir şeyleri düzeltmek için ugrasırken. babamın bir şeyler çevirdiğini hissetmek bile beni yeterince yaralıyor.

zor bu işler çevremde güvenebileceğim aslancık ve kuzucuk gibi iki insanın olması beni ayakta tutyor. aslancıgın durmadan yanımda oldugunu bana hissettirmesi en büyük mutlulugum. abmin bu durumda hala aayakta kalamak için çabaları da beni güçlendiriyor. bir çıkısın bulucaz elbet ama bu süreç beni oldukça yıpratmaya başladı. üst üste gelen bu durumlar beni koskocam bir labirentin içine hapsediyor sanki. bense debeleniyorum o labirentin çıkısını bulmak için ...

ufff bilmiyorum düzelicek diyorum yapıcam diyorum ama ne zaman onu bilmiyorum. tükendiğimi hissettiğim fikri bile bni kızdırmaya yetiyor su sıralar.....